Een dag voor aanvang van TIFF 2011 hadden we het programma al opgepikt, maar het uitkiezen van de films die we wilden zien bleek geen makkie. Naast het festival hadden we ook andere verplichtingen, dus onze gelegenheden om films te kijken waren beperkt. Bovendien waren de meeste films mij onbekend. Het resultaat was uiteindelijk films kijken op de gekste momenten en de meeste films waren een (positieve) verassing. De eerste film die we zagen was Cold Weather. Ironisch genoeg want het was drie uur 's middags buiten was het 30 graden.Cold Weather is een zwarte misdaad-comedie over een nerderige nietsnut die bij zijn zus intrekt en daar, in Portland Oregon, bij een ijsklontjesfabriek gaat werken. Als hobby gaan hij en zijn zus walvissenspotten in de regen en spelen zij Carcassone. Hij heeft criminologie gestuurd, leest Sherlock Holmes en hoopt op een dag ook een meester detectieve te worden. Wanneer zijn ex langskomt en plotseling weer verdwijnt grijpt hij, aangspoord door zijn maat van de ijsklontjesfabriek, om zijn speurdersneus te testen.
De humor en karakters in deze films zijn Coensiaans (als je dat ondertussen een genre mag noemen). Als er Coen op de aftiteling stond had ik het geloofd. De film lijkt een mix aan Barton Fink, Fargo, Burn after Reading, en zelfs The Dude. Het tempo ligt enorm traag maar de eigenaardige typetjes blijven toch vermakelijk. Alleen het einde komt zo plotsklaps, wat wel weer doet denken aan A Serious Man, maar in deze film toch weer uit de toon valt. Bij een misdaadfilm hoort namelijk een gesloten einde, een oplossing, een afronding, maar het einde van deze film staat wagenwijd open.
Nu rest bij mij de vraag: is het een kwaliteit dat de film zo sterk aan een Coen film doet denken (zich er mee kan meten) of is het een immitatie (en dus hierom te bekritiseren). Ik weet het niet. Ik heb in ieder geval wel van de film genoten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten