De slotfilm voor mij tijdens TIFF was Mabul, een Israelische film die net als Adem ook in de competitie meedraaide.Mabul vertelt het verhaal van een bijna 13 jarige jongen en zijn autistische broer, die noodgedwongen weer thuis komt wonen nadat de instelling waarin hij tien jaar zat gesloten moet worden vanwege bezuinigingen. Hun vader is ondertussen al een half jaar zijn werk kwijt (maar durft dit niet te vertellen aan het gezin) en hun moeder runt in kinderopvangcentrum en heeft een affaire met de vader van de pestkop van de school van de 13 jarige zoon. De titel verwijst naar het verhaal van Noah, die de 13 jarige zoon moet voordragen tijdens zijn aanstaande Bar Mitswa.
Voor het grootste gedeelte van de film stond hij me eigenlijk niet zo aan. Ik kon niet echt meeleven met de karakters. Het kon me weinig schelen wat vooral vader, moeder en 13 jarige zoon deden en de autistische zoon was zo creepy dat het me onconfortabel maakte (wat ook weer spreekt voor een uitmuntende acteerprestatie). De film kabbelde ook eigenlijk alleen maar voort zonder dat er veel gebeurde. Het deed me denken aan de film Zephir. Echter ik leefde op tijdens de climax van de film. Op vreemde wijze was ik plotseling zeer geintereseerd in de afloop en die is gelukkig een stuk positiever dan de afloop van Zephir.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten