Incendies (2011)

Zoals eerder gezegd kunnen art-house films vaak opgedeeld worden in twee cathegorieen: of het is een film waar eigenlijk niets gebeurt, en de film dus de kleine beslommeringen van een het dagelijks leven weergeeft, of het is een film waarin de hoofdpersoon extreem veel rampspoed, geweid, en drama meemaakt, met vaak een dramatisch einde.

Incendies valt duidelijk in de tweede cathegorie. Na het overlijden van hun moeder gaan een tweeling broer en zus op zoek naar hun oudere broer en hun vader die ze nooit gekend hebben. Ze reizen hiervoor af naar het middenoosten en het extreem geweldadige leven van hun moeder passeert de revu.

Incendies was de publiekslieveling van IFFR dit jaar. IFFR schreef over deze film dat 'na een aantal verrasende plotwendingen het einde als een mokerslag aankomt'. Ik ben het hierin niet mee eens. Het leven van de moeder is zo extreem dat het einde van de film er ook nog wel bij kan. Door het eerdere extreme van de film is de verrassing of de shock er wat mij betreft wel een beetje af. Desalnietemin blijft het een erg goede film die de moeite van het zien (en doorstaan) waard is.