Zeg nooit nooit. Tot een half jaar geleden had ik nog nooit van het fenomeen Justin Bieber gehoord. Ik ken namelijk geen meisjes van 13. Ik had dus helemaal niets met de figuur en de afstralende zelfingenomenheid (wie maakt er nu al concertfilm/biografie op zijn 16de?) deden me besluiten deze film absoluut nooit te hoeven zien. Echter voor De Nacht van het Witte Doek zette ik mijn principes op zij, want deze film is natuurlijk een aangewezen kandidaat voor de zondagmiddag (jeugd) programmering.En ik moet zeggen, het viel mee. De film is een vrij standaard muziek documentaire, met muziek over het rijlen en zeilen van Bieber. Je ziet het leven van Bieber met amateurfilmpjes en zijn youtube clips, gesprekken met ouders, vrienden, andere mensen in de muziekbranche, fans, zijn entourage en de hektiek van dit alles. Iedereen vindt Bieber natuurlijk geweldig en de parade van bekende artiesten is pure zelfverheerlijking. Bovendien is de documentaire nog verder 'gescript' door extra drama toe te voegen. Volgens de wetten van de popmuziek moet het leven van de artiest (en de documentaire) zijn dieptepunten kennen (drugs, drank, geweld, ongelukken) en dus dreigt in deze documentaire Bieber even zijn stem kwijt te raken. Maar gelukkig, het loopt goed af en zijn concert kan doorgaan.
Ik ben ook benieuwd hoe het afloopt met Bieber. Britney Spears had namelijk ook zo'n leven (op haar 16e) en zie wat er van haar terechtgekomen is. Aan de hand van deze doucumentaire zijn er in die vergelijking trouwens nog wel een paar dingetjes op te merken. Niemand klaagde over Britney dat ze zo jong was, maar bij Bieber is het zijn gimmick. Een andere vergelijking is die van de kleding. Waarbij britney zo min mogelijk aantrekt om mannen aan zich te binden, lijkt het of Bieber zoveel mogelijk kleren aan moet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten