Originele review: 19 november 2007Gister zag ik de Palm d'or winnaar van dit jaar: 4 maanden 3 weken en 2 dagen. De film vertelt het verhaal van een studente in het communistische Roemenie van 1987 die een illigale abortus moet ondergaan en geholpen wordt door haar kamergenote.
Het is zeker een intense film. De donkere sfeer is aan aangrijpend en het acteerspel van alle actuers is boeiend. Zij overtuigden me van het realisme en slokten mij op in het verhaal. Het leven in Roemenie was echt zo in die tijd tot in elk detail van de zwarte markt voor cigaretten en zeep en het afsnauwende hotelpersoneel.
Maar voor mij verrassend (want het was toch de Cannes winnaar) had de film ook wat tekortkomingen. Ten eerste lijkt de hoofrolspeelster helemaal niet (bijna) 5 maanden zwanger. In dat geval haalt dit feitje me uit het realisme en is het daarom een tekortkoming.
Bovendien vind ik het niet erg als een film een open einde heeft maar in dit geval was er een open einde dat wat mij betreft wel gesloten had moeten zijn. Namelijk de gebeurtenis dat de kamergenote een stiletto steelt van de abortusarts (MR. Bebe) en Mr. Bebe vergeet zijn identiteitskaart in het hotel. Maar we zien niet wat er met deze spullen gebeurt of wat er nadien gebeurt met Mr. Bebe. Hijk omt niet terug voor zijn identiteitskaart en de spullen worden ook niet weggegooid. Gaat de kamergenote alsnog acher Mr. Bebe aan om wraak te nemen?
Ik vraag me af waarom de regiseur dit achtergehouden heeft. Een reden die ik me voor kan stellen is om de spanning erin te houden. Het laat de spanning achter bij de meisjes en het publiek of Mr. Bebe terug zal komen. Maar tegen het einde zou ik toch graag zien dat er iets met deze items gebeurt, voor de afronding. Het weglaten van deze scenes was ook geen probleem geweest, omdat er zowiezo genoeg spanning en angst is.
Het blijft echter een film die de moeite waar is om te zien ... en om over natedenken naderhand.
Het is zeker een intense film. De donkere sfeer is aan aangrijpend en het acteerspel van alle actuers is boeiend. Zij overtuigden me van het realisme en slokten mij op in het verhaal. Het leven in Roemenie was echt zo in die tijd tot in elk detail van de zwarte markt voor cigaretten en zeep en het afsnauwende hotelpersoneel.
Maar voor mij verrassend (want het was toch de Cannes winnaar) had de film ook wat tekortkomingen. Ten eerste lijkt de hoofrolspeelster helemaal niet (bijna) 5 maanden zwanger. In dat geval haalt dit feitje me uit het realisme en is het daarom een tekortkoming.
Bovendien vind ik het niet erg als een film een open einde heeft maar in dit geval was er een open einde dat wat mij betreft wel gesloten had moeten zijn. Namelijk de gebeurtenis dat de kamergenote een stiletto steelt van de abortusarts (MR. Bebe) en Mr. Bebe vergeet zijn identiteitskaart in het hotel. Maar we zien niet wat er met deze spullen gebeurt of wat er nadien gebeurt met Mr. Bebe. Hijk omt niet terug voor zijn identiteitskaart en de spullen worden ook niet weggegooid. Gaat de kamergenote alsnog acher Mr. Bebe aan om wraak te nemen?
Ik vraag me af waarom de regiseur dit achtergehouden heeft. Een reden die ik me voor kan stellen is om de spanning erin te houden. Het laat de spanning achter bij de meisjes en het publiek of Mr. Bebe terug zal komen. Maar tegen het einde zou ik toch graag zien dat er iets met deze items gebeurt, voor de afronding. Het weglaten van deze scenes was ook geen probleem geweest, omdat er zowiezo genoeg spanning en angst is.
Het blijft echter een film die de moeite waar is om te zien ... en om over natedenken naderhand.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten