A fost sau n-a fost betekent eigenlijk 'wel of niet (een revolutie)' en 12:08 verwijst naar het tijdstip dat Ceaucescu in 1989 uit zijn paleis in Roemenie ontvluchtte. East of Bucarest verwijst naar het provinciestadje dat de setting vormt van deze film. De naam van dit stadje wordt niet genoemd maar is eigenlijk Vaslui, in het oosten van Roemenie en de geboorteplaats van de regiseur. Hiermee is de titel verklaard.De film vertelt het verhaal van 3 mannen: een journalist, een onderwijzer en een gepensioneerde kerstman (werkelijk), die in het tweede deel van de film 16 jaar na dato debateren over of er wel of geen revolutie heeft plaatsgevonden in hun stadje. Het eerste deel van de film laat de 3 mannen in hun dagelijks leven zien waarmee ook de vraag gesteld wordt: heeft er wel of geen revolutie plaatsgevonden in dit land? Zijn er werkelijk dingen verandert?
De film kreeg veel positieve kritieken toen hij uitkwam in bioscopen en op de festivals draaide en Porumboiu won de gouden camera op het festival van Cannes en zette met deze film en samen met Mungu (4 maanden 3 weken 2 dagen) de Roemeense cinema op de kaart. In die tijd heb ik de film ook gezien. Hij draaide voor 1 week in filmhuis Plaza Futura in Eindhoven waar ik indertijd vlak bij woonde. Toen was de film erg humoristisch en nu heb ik hem weer eens gezien.
De film is heel simpel en tegelijkertijd complex in alle details. De komische situaties volgen elkaar vlot op zonder enig kabaal en waarvan op papier niets grappigs aan lijkt te zijn. Neem bijvoorbeeld de scene waarin een muziekband in de tv studio een Latijns-amerikaans nummer speelt en swingt. Na een tijdje komt de journalist en baas van het tv-station binnen die tegen de cameraman zegt dat ze traditionele muziek moeten spelen en dat hij de camera op een statief moet zetten. Het dikkertje kan niet meespelen omdat zijn instrument kapot is en moet dus aan de kant blijven toekijken. Als je het leest lijkt het niet zo veel aan maar als je het ziet is het dolkomisch. Normaal voeg ik geen filmpjes toe aan mijn reviews (een kwestie van stijl) maar voor deze keer maak ik een uizondering ter illustratie.
Wat deze scene zo komish maakt is in eerste instantie de grote band in de veel te kleine studio, dat nog eens versterkt wordt door het feit dat de door het raam kijkt. Het geeft het gevoel van een olifant in de trabant (of Dacia). Ten tweede is er hilarische energieke optreden van het jonge zangertje dat weer versterkt wordt door de droge tvbaas, cameraman, en dikkertje. Ten derde is er het o zo herkenbare dikkertje dat beteutert langs de kant zit omdat hij niet mee kan doen die weer versterkt wordt met de beteuterde cameraman die langs hem komt zitten.
Ik zal me zeker nog wel een aantal keer vermaken met deze film in de toekomst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten