Een paar jaar geleden had ik ook al een filmblog, in het engels, maar daar ben ik na een tijdje mee gestopt. Maar nu ik weer schrijf gal ik de reviews van dat blog vertalen en opnieuw plaatsen. Dit was mijn eerste review van mijn oude blog.
Originele Review: 27 september 2007
Het eerste wat ik geleerd heb in het onderscheiden van een slechte film van een goede film (buiten slecht acteren, slecht script, stom plot) is om naar de karakter ontwikkeling te kijken. Een goede film heeft (een aanzienlijke hoeveelheid) scenes die er voor dienen om het karakter te ontwikkelen en niet om het verhaal voort te stuwen.
Gisteravond keek ik (bijna in zijn geheel) naar 25th Hour met Edward Norton als drugs crimineel die nog 25 uur heeft voordat hij levenslang in de cel moet. Ik mistte het eerste half uur maar dat was geen probleem omdat dit een echte karakter gedreven film is, zonder veel plot. Ik vond het nog steeds een leuke film. In deze film leer je de karakters kennen en de gevolgen van hun daden (plot) worden niet zozeer uitgespeld. Bijvoorbeeld Philip Symour Hoffman's karakter speelt een leraar/beste vriend die zoent met een 17 jarige studente, maar zonder gevolgen in de rest van de film.
Opmerkelijk was de onconventionele stijl van filmen waar ik aan moest wennen. Bovendien pastte de eind monoloog van de vader over wat had kunnen zijn niet in de rest van de film. Het maakte mij zo nerveus dat ik wilde schreeuwen 'Oh mijn god'. Waarom deze overduidelijke moraal? Braaf zijn jongens en meisjes, doe niet aan drugs!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten