Het interessante aan een film van een regiseur die van oorsprong geen regiseur is (maar popfotograaf zoals Anton Corbijn) , is dat ik automatisch ga letten op de aspecten waar hij goed in zou moeten zijn. Bij zijn eerste film Control, over de band Joy Division, keek ik dus meer naar of het een realistisch beeld schetste van de band, aangezien ik aanneem dat iemand als Corbijn wel weet hoe het er in die wereld aan toe gaat.Omdat ik aanneem dat Anton Corbijn geen huurmoordenaar lette bij The American niet op realisme (bovendien is het verhaal gebasseerd op een boek), maar keek ik (vanuit zijn fotografie achtergond) met extra aandacht naar de kleur en compositie van de beelden in de film. Die zijn daadwerkelijk prachtig in deze film, en door het trage tempo van de film heb je de tijd om de shots stuk voor stuk te bewonderen: van het mooie Italiaanse landschap tot de felle rode, groene en gele kleuren. De shots vertellen meer het verhaal dan de acties van The American (George Clooney). Zij laten zien wat er gebeurt en geven teglijkertijd ook de gemoedstoestand van the American weer. Iets wat ik niet zo vaak zie (of opmerk) in andere films.
The American werd geroemd door de critici maar vergruisd door het publiek. Het publiek vond de film saai, te traag, er gebeurde niets. Ik ben het in deze duidelijk met die critici eens. The American is een prachtige, doordachte , fotogenieke film. Iedereen die daar meer overtuiging voor wil raad ik aan om ook het artikel van Jim Emmerson hierover te lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten