Ik had hooggespannen verwachtingen bij deze film. David Fincher heeft bij mijn weten nog geen miskleun gemaakt als regiseur (Se7en, Fight Club, Zodiac). De oscarhype voor deze film was vorig jaar al groot (maar te vroeg gepiekt?) en er waren veel positieve kritieken.Na het eindelijk zien van de film vraag ik me af of mijn verwachtingen wellicht iets te hoog gespannen waren. Door mijn oogharen heen kijkend zie ik namelijk toch een vrij standaard autobiografische film (zoals zovele muziek films, of the aviator). Wat deze film echter beter maakt is de niet standaard elementen. Dat begint al met het oorverdovend tempo van de dialogen. Ik moest echt bij de les blijven om de spraakwatervallen te blijven volgen. Ten tweede is het bijna karikaturale van de karakters. Zowel het karakter van Marc Zuckerberg (de uitvinder van facebook) en de Winkelvosjes (de karikaturale koorballen) die hem aanklagen vallen hierin op. En ik vond het erg jammer dat de film zo plots eindigde, met de arrestatie van Sean Parker (een opvallende rol van Justin Timberlake). Dat voelde zo onafgerond.
Hierdoor bleef bij mij de vraag hangen. Waarom op deze manier? En wat is deze film nu meer (wat ik van Fincher zou verwachten) als een standaard autobiografische film?
Dit is volgens mij hierop het antwoord: De samenhang in deze film is (en ik kan mij hierin vinden) de 'code' die je in alle mogelijke vormen terugvindt. Niet alleen de formule die aan het begin van de film op het raam programma code (software) maar nog sterker de gedragscode, op Harvard bijvoorbeeld in de clubs maar ook etisch gedragen tussen zakenpartners en het recht (wetten als gedragscodes).
Onder het oppervlak van de biografie en door de snelheid zit er in deze film volgens mij dus meer dan je in eerste instantie denkt, en ik wil hem hierom zeker nog 1 of meerdere malen terugzien.
P.S. vanavond ga ik naar The King's Speech dus dan weet ik of The Social Network inderdaad te vroeg gepiekt had.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten