Hoe review je een ervaring? Want dat is wat Black Swan voor mij is. Ik werd dusdanig meegetrokken met de psychotische ervaring van danseres Nina (Nathalie Portman) dat het gevoel het filmkijken oversteeg. Ook al blijkt het onbegrijpeleijk dat iemand zo'n psychotische ervaring kan hebben als Nina, geloof ik toch dat iemand zo'n ervaring kan hebben (letterlijk). Ik had achteraf dan ook wat tijd nodig om bij te komen.Dit gebeurt mij niet zo vaak, en alleen bij films die echt shockeren maar toch een realistisch thema hebben. Ik heb het dus niet over horrorfilms als Saw 83 endergelijke maar over films als Der Untergang (over de destructie van Hitler en Berlijn), Hotel Rwanda, over de Rwandase genoicide en Daren Arnofsky's (De regiseur van Black Swan) Requierm for a Dream.
Dat Black Swan je zo meetrekt is natuurlijk het grootste compliment aan de film en aan Nathalie Portman dat ik kan geven. Zeker zo sterk dat mijn interesse in het onderwerp Ballet een stuk minder is als WOII, Rwanda of Drugsverslaging. Dit komt omdat Black Swan wel begint als balletfilm (een film over de wereld van ballet), maar dat uiteindelijk het dansen ondergeschikt wordt aan het psychologisch drama dat zich afspeelt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten